Plotseling!

Op woensdag 6 maart begonnen we in het zesde leerjaar de lessen van de derde techniek, namelijk “moeilijke woorden”. Het eerste punt handelde over verwijswoorden. Het is namelijk belangrijk te weten welke informatie een verwijswoord geeft om te begrijpen waarover de tekst gaat. Ik mocht die dag zelf nog eens lesgeven want mèt Jocelyn was afwezig. Hij had examens voor een cursus economie die hij volgt aan de universiteit in Fort Liberté. Ik was tevreden over het algemene verloop van de les. Er was een vlotte interactie en de leerlingen waren aandachtig. Ze deden enthousiast mee met de oefeningen en gaven al snel zelf veel voorbeelden. Ook wanneer ik daarna de oefening verbeterde was ik tevreden over het resultaat: ze wisten goed wat verwijswoorden waren.



Donderdag deed ik dus vlijtig verder met voorbereiden van de peer tutoring voor vrijdag en begon ik zelfs al aan de lessen voor de week daarna… tot plots het nieuws kwam dat het de volgende dag geen school zou zijn én de week erna de examens begonnen! Ik viel uit de lucht, want dat wilde zeggen dat het project voor een aantal weken plat zou liggen. Zo gaat dat hier: ineens komt een beslissing… of die is al langer gebeurd , maar iedereen wordt pas op het laatste nippertje op de hoogte gebracht.

In het weekend werden we dan verblijd met nog meer plots nieuws: het uur was namelijk veranderd, ons door de pastoor op de hoogte gebracht. De eerste dagen waren alweer heel verwarrend: sommigen werkten met het nieuwe uur, anderen zaten nog op het oude uur. Er waren er ook die op de hoogte waren van de uurwissel, maar toch liever nog een aantal dagen op het oude uur bleven. Die algemene verwarring bracht ook veel vragen met zich mee: hoe laat zal de school beginnen? Hoe laat zullen de tuinmannen hier zijn? Dat heeft zo een kleine week geduurd. “L’histoire se repète”: in oktober maakte ik ongeveer hetzelfde mee.

De kleutertjes kwamen nog een paar dagen. Op donderdag viel hun laatste dag voordat ook voor hen de paasvakantie begon. De drie groepjes kwamen naar TSL voor allerlei activiteiten. Ze zongen, speelden met blokken, deden kleine spelletjes en gingen naar de pasgeboren eendenkuikentjes kijken. Alle kinderen werden gemeten want ze hadden het in de klas over ‘groter dan, kleiner dan, grootste, kleinste’. Ze maakten ook allemaal een kroon met pluimpjes, omdat ze over een pauw hadden geleerd. De vorige dag had ik verschillende tijdschriften daarvoor verknipt om mooie pluimpjes te hebben (en ineens heb ik dan wat oude tijdschriftjes uit 2006 en 2008 gelezen!). Op het einde van de voormiddag kregen de kleuters hun mapje met al hun werkjes van dit trimester. Ook kregen ze wat snoepjes én een cadeautje: voor iedereen een mooi armbandje, de meisjes met vrolijke kleurtjes, de jongens met voetballetjes. Allen met hun kroon op hun hoofd en fier op hun gemaakte knutselwerkjes, gingen ze de poort van TSL door, klaar voor de vakantie! Het was een heel leuke dag! De kleutertjes hebben zich goed geamuseerd en ik ook! Op dat moment begon ook voor ons de vakantie…

Eerste activiteit op ons programma was alweer een dagje naar de Dominicaanse om boodschappen. Het was een vrijdag, dus grote markt in Dajabòn. Ik heb dat nu al dikwijls gezien, maar ik zal niet snel wennen aan die chaotische drukte en het haastig heen- en weergeloop om de Haïtiaanse camions te vullen met de verder te verkopen goederen. Alvorens naar Akil terug te keren, deden we onszelf tegoed aan een restaurantbezoekje met een glaasje wijn én een magnum! Pure verwennerij! Op de terugweg naar Akil zaten we vast achter de camion die op vrijdag de ‘madams Sara’ (een naam die hier wordt gebruikt voor vrouwen die commerce doen) vervoert van Akil naar Dajabòn en terug naar Akil. Midden in de nacht vertrekt deze al toeterend, goed geladen met de Akilse Sara’s. In de namiddag keert hij dan terug over de hobbelige weg. Wanneer wij de camion zagen, moest hij net een steile helling omhoog, vol putten. De eerste poging was mislukt: er moest een heel deel van de vrouwen uitstappen. Een aantal mannen stonden er op te kijken, zonder de vrouwen even te helpen. De vrouwen trokken hun plan! Een tweede poging kwam, maar ook nu geraakte hij niet tot boven. Het is een hilarisch beeld: terwijl de camion met volle kracht naar boven rijdt, lopen een aantal jongens met grote houten blokken achter de camion. Die grote blokken kunnen zo nodig als rem, achter de banden gelegd, worden gebruikt. Nog meer vrouwen klauterden uit de camion voor een derde poging met volle gas: eindelijk gelukt! Boven aangekomen zette de chauffeur zich aan de kant zodat we konden voorbij steken (wat niet altijd even eenvoudig is op de smalle weg). Een eindje verder stonden dan alle vrouwen te wachten om terug in te stappen. Het zou nog wel even duren vooraleer zij in Akil zouden aankomen. Een beetje later begon het hard te regenen. Ik dacht direct aan alle vrouwen met hun koopwaar die in de kletsende regen Akil naderden… Wat een leventje… een leven dat zoveel harder is dan het onze, een leven met zoveel onzekerheden, vol uitdagingen…



In het voorbije weekend woonden we dan een feest bij in de kapel van Haut-Marion, ter ere van Jozef, de patroonheilige van de kapel. We reden met père Janvier mee, over de hobbelige weg, een heel eind weg van het centrum van Akil Samdi, diep in de bossen en de bergen. De kapel bestond uit een houten staketsel met een dak dat voor de helft bestond uit golfplaten. De andere helft was bedekt met blauwe plastic. Aan de zijkanten hingen doeken, met allerlei motiefjes, om het zonlicht (en de warmte) buiten te houden. De decoratie bestond uit plastic bloemen en slingers (= WC-papier dat in slingers was opgehangen). Van overal werden (tuin-)stoelen aangebracht, een kakofonie van kleuren. Snel werd nog een kleine generator aangezet om de muziekinstrumenten en de micro aan te sluiten. De chiro was paraat met vlaggen, trommels en trompetten om het begin van de mis aan te kondigen. Al snel zat de kerk vol met een allegaartje aan mensen, uitgedost in hun beste tenue. De mis begon, er werd gebeden en vrolijk (en soms ook wel vals) gezongen. Acht meisjes, met roze rokjes en bijpassende strik in hun haar, dansten op kousenvoetjes gedurende de hele viering. Al bij al ging de mis nog goed vooruit, na een uur en een half was deze gedaan. Het was echter iets te voorbarig geweest om te denken dat we naar huis konden. Er werden een hele hoop aankondigingen gedaan, waarna zowat alles en iedereen door père Janvier werd bedankt voor de realisatie van dit feest. Daarna nam de secretaris van de kapel het woord om diezelfde “zowat alles en iedereen” te bedanken. Ook wij werden twee maal uitgebreid bedankt terwijl wij eigenlijk slechts te gast waren. Zo waren we alweer terug één uur verder. En als we dan al dachten dat het tijd was om terug naar TSL te keren, waren we alweer verkeerd. Er was namelijk nog rijst met bonen, worteltjes en geitenvlees voorzien voor iedereen. Daarna was de tijd echt wel rijp om iedereen nog een prettige namiddag te wensen en te vertrekken. Op de terugweg zagen we nog iets grappig. Sommigen moeten namelijk erg lang wandelen vooraleer de kerk te bereiken. Eén van de vrouwen had er niets beter op gevonden om haar gemakkelijke schoenen in de struiken te verstoppen, zodat ze na de mis haar mooie blinkende schoentjes kon inruilen voor gemakkelijk zittende sloffen. Een zelfredzaam volkje, dat heb ik wel al geleerd!