Eerste dagen...

Byenveni nan Ayiti Cheri!

Na een lange voorbereidingstijd was het vrijdagochtend 19 oktober eindelijk zo ver: met tranen in de ogen afscheid nemen van iedereen, inchecken en vliegtuig op. De vlucht naar Frankfurt verliep vlot, na 50 minuten landden we alweer. Daar verveelde ik me echter al: ik moest 4u wachten en dat duurde toch wel lang! Door de strenge controle geraakt, hop het vliegtuig richting Puerto Plata op. Na 10 uur vliegen (saai!) landden we in Puerto Plata, opnieuw door een strenge controle geraakt, blij dat mijn valies vrij snel op de band lag en daar stond Jeannine me op te wachten. Ondertussen was het al donker in de Dominicaanse Republiek. We reden naar het hotel, bestelden daar nog een pizza (want ik had wel wat honger) en toen was het bedtijd! De volgende dag reden we naar ‘La Sirena’, een grote supermarkt waar we twee winkelkarren volledig vol sjouwden met veel lekkers. Daarna aten we lasagna met banaan (welkom in de tropen) en vertrokken richting grens. Jeannine en ik wisselden verhalen uit, haalden herinneringen op aan mijn vorig verblijf in Haïti en ik genoot ondertussen van de prachtige uitzichten. Onderweg kochten we nog een geslacht geitje want vlees is duur in Haïti. Aan de grens gekomen, mochten we snel over. De brug waar ik twee jaar geleden de grens overstak wordt intussen niet meer gebruikt en werd door een andere brug vervangen. We parkeerden de auto en al snel stonden er Haïtiaanse jongetjes geld te bedelen. Na het invullen van de correcte papieren en het ontvangen van de stempels die me toelieten in Haïti, reden we verder door het broeierig drukke Quanaminthe. We zagen al snel een manifestatie van kinderen, mooi in het wit gekleed, van de Adventisten Kerk. Na nog een uurtje verder rijden, over de hobbelige weg, kwamen we in Akil Samdi. De jongens waren aan het voetballen, Carmelle en Venel waren er en uiteraard ook James Carry, het baby’tje van Carmelle, een enorm schattig baasje. De 4 honden kwamen ook al snel aangelopen om ons welkom te heten.

Ik nam de tijd om iedereen terug te zien, om mijn kamer te installeren en alles uit te pakken. Al snel waren echter ook de eerste muggenbeten een feit, dat hoort er bij zeker?

Deze week is echter nog een rustige eerste week: vooral tijd om het creools terug te leren (ik kan ongeveer volgen wat ze zeggen, maar zelf spreken is toch niet evident, maar dat zal wel snel groeien), ik observeerde al wat bij de kleutertjes die hier op het domein naar school komen, ging met Charline al eens het dorp in (met een roede kindjes achter me die allemaal ‘blanko’ riepen), de kinderen een beetje helpen met hun huiswerk, boeken lezen, sudoku’s oplossen, muggenbeten verzorgen, Skype uittesten, leren wanneer ik de elektriciteit mag gebruiken, mee boodschappen doen, enz.

Volgende week zal mijn project rond peer tutoring meer concreet invulling krijgen. Carmelle is dan terug (ze is nu een week thuis in Cap Haïtien) en dan zal ik samen met haar en Jeannine eens bekijken wat het project juist inhoudt, welke materialen ik vorig jaar voor de stage ontworpen heb, hoe we dat hier kunnen gebruiken, in welke tijdspanne welke stappen zullen genomen worden voor het project, enz. Ik heb in ieder geval zin om er in te vliegen en er aan te beginnen!

Goed nieuws voor wie mij nog briefjes zou willen sturen: dat gaat! Het adres is het volgende:

De Beleyr Jeannine ( voor Katrijn) Akil Samdi
BP 19252 “Mon-Rêve”
HT 6112 PORT-AU-PRINCE
HAITI ( W.I.)

(er wordt vaker heen-en-weer gereden tussen Akil en Port-au-Prince waardoor de brieven hier tamelijk snel geraken… liefst geen pakjes want die durven wel verloren gaan).
En nog meer goed nieuws: ook Skype werkt goed!