De storm is gaan liggen...

Dag iedereen

Vorige week hebben jullie in het nieuws waarschijnlijk gehoord over de storm/cycloon Sandy. Hier in Akil Samdi kenden we gelukkig weinig schade. We hadden enkel de uitlopers, wat wil zeggen: grijs weer, regen en veel wind. In Port-au-Prince en andere streken in het zuiden was de storm erger en hebben vele huizen schade opgelopen, dit terwijl de opbouw van de aardbeving nog steeds niet afgerond is. De hoofdstad was ook een aantal dagen onbereikbaar met de auto. Het dodental in Haïti is hoog (52) en er zijn heel wat akkers verwoest waardoor de oogst mislukt is.

In de nacht van zaterdag 27 op zondag 28 oktober veranderde in België het uur, elke Belg wist dat hij of zij een uur langer kon slapen en wist de volgende dag hoe laat het zou zijn. Hier in Haïti blijkt dat echter nog niet zo vanzelfsprekend te gaan. Voor het weekend was er nog amper sprake geweest van een uurwissel waardoor niemand wist of die er wel zou komen, we hielden het ’s zondags dus op het oude uur. Venel belt maandagochtend: “Het uur zal pas in november veranderen”. James, de echtgenoot van Carmelle, belt: “Het uur is ondertussen veranderd want Digicel (een gsm-provider) heeft op al z’n gsm’s het uur automatisch veranderd”. In de namiddag besloten ook wij onze horloges te verzetten. Dinsdagochtend waren de kleutertjes en Veronique hier echter nog op het oude uur. Veronique zei dat het uur niet veranderd was. De tuinmannen daarentegen stonden hier wel op het nieuwe uur. Dinsdagnamiddag: Jeannine krijgt bericht dat het uur pas zondag zou veranderen… Kan er nog iemand volgen?  Niemand weet dus eigenlijk exact hoe laat het hier nu is. Benieuwd of we dan zondag toch switchen!

Diezelfde zondag 28 oktober was er daarnaast ook wel aandacht voor iets anders, namelijk mijn verjaardag. Jeannine had de tafel ’s morgens mooi versierd, alle kaartjes en cadeautjes die ik uit België had meegekregen stonden aan mijn bord en er was een lekker ontbijt. Rond de middag reden we naar Cap-Haïtien waar we Carmelle, James en James Carry gingen ophalen. We reden verder naar een restaurantje Mont Joli waar we op het terras een zicht hadden op de oceaan en de stad: mooi! Wanneer we onze buikjes hadden gevuld, passeerden we nog langs de bakker. Er waren taarten in alle kleuren: blauw, groen, roze. Ik hield het bij een veilige keuze en ging voor een taart die er nog redelijk normaal uitzag. ’s Avonds genoten we van de taart en keken nog naar een filmpje. Iedereen was erg moe dus lagen we snel in onze bedjes.

Deze week ging ik ook al naar de school waar Jetro, Nelson, Charline en Luckny naartoe gaan. Jeannine stelde me voor aan de directeur en aan de leerkracht van het zesde leerjaar (waar het project normaal gezien zal doorgaan). Het was echter op de school deze week een beetje een chaos omdat er een Amerikaanse missie gestrand was die consultaties hield en medicamenten en voedsel uitdeelde. Terwijl ontelbaar veel mensen in de rij voor het voedsel aan het bekvechten waren voor de beste plaatsjes, kreeg ik Jack Louis in mijn armen, een baby’tje van 6 maanden oud, ook een schattig baasje. Helaas had ik wel de pech dat hij pipi heeft gedaan terwijl ik hem vasthad (en hier dragen de baby’tjes doorgaans geen pampers). Toeval wil nu dat we ’s middags nog naar een kindje gingen kijken dat constipatie had. Terwijl Jeannine hem vasthad, had ze hetzelfde voor: hij deed pipi!

Ik heb ondertussen ook terug wat mensen/kinderen van twee jaar geleden ontmoet. Ik zag Linize, het kindje met downsyndroom en zag Violane, of Violine? Violine, de baby waarvoor we in 2010 een paar weken mee hebben gezorgd is door de cholera gestorven. Haar tweelingzusje Violane leeft hier nog in Acul Samdi. Samen met Veronique ging ik haar bezoeken. Blijkbaar noemen ze haar allemaal Violine en staat zelfs op haar geboorte-akte Violine. Een gek verhaal…
Ondertussen wordt er een workshop voorbereid voor de leerkrachten van die school en de coachen van Jeannine over begrijpend lezen, leesstrategieën en dyslexie. Dit is nodig omdat de leerkrachten zelf niet op de hoogte zijn van deze technieken en dyslexie niet kennen. Voordat het project van start kan gaan, is het dus van belang de leerkrachten hierover op de hoogte te brengen. Deze workshop zal waarschijnlijk op 16 november plaatsvinden.

Woensdag brachten we dan een dagje door op de Dominicaanse Republiek, een aantal inkopen gaan doen. Het oversteken van die grens is toch altijd al een avontuur op zich. Ten eerste is Jeannine ondertussen heel gedreven geworden in grenscorruptie: een babbeltje, geld in het handje en zonder veel problemen kunnen we oversteken. Ten tweede lijkt het een wereld van verschil. Quanaminthe (Haïti) is druk, er lopen veel mensen op de straat en er ligt overal vuil. Dajabon (Dominicaanse Republiek) geeft een rustigere indruk en lijkt properder. Niet te geloven dat je je gewoon een aantal meter verder bevindt… Bovendien vinden ze het daar blijkbaar leuk om af en toe een blondje te zien: langs overal werden we aangestaard en kregen we complimentjes.

Aan iedereen in België: geniet nog van de herfstvakantie!
Vele groetjes vanuit het zonnige en warme Haïti.

PS: ik voegde al een aantal foto’s van oktober toe.