Deze week ben ik begonnen met de observaties in het zesde leerjaar. De leerlingen zien er opperbest uit in hun uniform, de meisjes vooral met strikjes in hun haar. Wat me opvalt is het leeftijdsverschil: de jongste leerling 11, de oudste 17. Het klaslokaal is nogal klein en kaal, geen posters aan de muren of materialen die de meester kan gebruiken om de lessen te ondersteunen. De klas is ook vrij donker aangezien er amper ramen zijn, voordeel is wel dat op die manier de warmte grotendeels wordt buiten gehouden. Er zijn voldoende banken en toch zitten de leerlingen per drie samen. Niet alle leerlingen beschikken over alle leerboeken waardoor ze samen in één boek per bank de leerstof volgen. De leerkracht geeft les zonder veel interactie met de leerlingen, te veel eenrichtingverkeer waarbij de leerstof overgebracht wordt van de leerkracht op de leerlingen. Slechts een aantal van hen zijn de hele tijd aandachtig aan het luisteren, de anderen hun gedachten dwalen snel af. Zelfs mijn gedachten durfden wel al eens afdwalen, tot ik ineens weer bij de pinken werd gebracht: de leerkracht gebruikte een zweepje. Dit had ik niet verwacht. De rest van de les ging aan mij voorbij terwijl het in mijn hoofd tolde: Wordt dit werkelijk nog gehanteerd? Hoe kan ik aan een project rond peer tutoring beginnen als dergelijke straffen nog worden gebruikt? Met Jeannine en Carmelle willen we dan ook onze sessie op 16 november beginnen met een aantal algemene instructie- en motivatiestrategieën omtrent discipline en respect voor boeken en schriften, alvorens in te gaan op begrijpend lezen. Deze workshop wordt ondertussen goed voorbereid. Ik schrijf items uit in het Nederlands, Jeannine vertaalt naar het Creools en Carmelle corrigeert. Ik schaaf op die manier mijn creools flink bij.
TSL werkt niet enkel met de pijler onderwijs. Naast de pijler gezondheidszorg is er ook de pijler milieubescherming en gemeenschapsontwikkeling. Ook bij die pijlers observeer of werk ik mee. De buurman van TSL startte vorig jaar met het aanleggen van een grote bananenplantage die werk kon geven aan heel wat inwoners van Akil Samdi. Door gebrek aan technische begeleiding, tegenwerkende weersomstandigheden ( cycloon Sandy) en wellicht ook een financiële misrekening, zag de buurman zich verplicht het werk op de plantage stil te leggen met gevolg dat de plantage stilaan overwoekerd werd met onkruid en heel wat arbeiders hun inkomen zagen verminderen. De hulp van TSL werd ingeroepen en Jeannine zag nog een budgetje vrij. 40 arbeiders werden in konbit (creoolse uitdrukking voor samenwerking) tewerk gesteld! Na dag één was er al een enorm verschil: er waren terug bananenplanten te zien en kanalen werden vrij gemaakt! Na dag twee kan de buurman weer efficiënter aan het werk.
Ondertussen is het tropische zonnige weertje hier veranderd in een grijs Belgisch weer. Ik reed mee naar Quanaminthe in de gietende regen wat voor heel wat unieke taferelen zorgde. De weg er naartoe was al een hele opgave voor de chauffeur Venel. Sommige delen van de zandweg stonden volledig blank. Wij hadden geluk om er met een jeep door te geraken (met het bijhorende geslip in de modder), anderen probeerden met de fiets, op blote voeten, op een ezel of met de moto. Eens in Quanaminthe aangekomen, kwam ik ogen tekort: het was er nog steeds de gebruikelijke gezellige chaos, alleen duikten er hier en daar vrolijk gekleurde (kapotte) paraplu’s op of werd een volledige parasol als bescherming tegen de regen gebruikt; er waren mensen met veel te grote regenjassen en mensen met veel te kleine regenjassen; mensen op blote voeten door de modder en het vuil dat door het water werd meegesleurd, mensen op slippers of lichte sandaaltjes en hier en daar toch een schoen (al dan niet waterdicht); kinderen die van school kwamen of naar school gingen met fijne witte sokjes en kletsnatte schooluniformen; allerlei gekke hoofddeksels van kartonnen doosjes tot plastic zakjes, kapotte petten en t-shirts.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten