Na al het gereis van de voorbije dagen, was het tijd om het even rustiger aan te doen en in Akil Samdi te blijven. Omdat ik hier natuurlijk niet ben om hele dagen stil te zitten, hielp ik bij de kleutertjes. Elke dag komen 17 leerlingen van de derde kleuterklas naar Ti Soley Leve. We deden een spelletje zodat ik hun namen beter zou leren kennen. Dit bleek echter geen eenvoudige opdracht want de namen lijken in het niets op de namen die we gewoon zijn: Falande en Falanda, Mayka en Fayka, maar dan ook nog Saïka, Naïma, Calanda, Safari, Ancito, Romalove, enz. Ten tweede bleken de kindjes zo stil te praten dat ik hen vaak niet verstond. De Kerstman mag voor sommige kindjes een beetje meer stemgeluid brengen. We werkten daarna vooral met puzzels. Leren puzzelen lijkt voor ons vanzelfsprekend, maar ik heb mogen ontdekken dat dit niet zo is. In het Belgenlandje, heeft elk kind wel een puzzel thuis. Hier is het echt iets dat de kinderen nog moeten ontdekken wanneer ze in de drie opgaande kleuterklasjes zitten. Een voorbeeldje: Afbeelding en vorm worden moeilijk in relatie gebracht en zo kan het dat de staart van een hond herhaaldelijk aan de oren komt te staan en de olifant een slurf krijgt op zijn achterwerk. Het was meer proberen waar elk stukje paste in plaats van echt vanuit de tekening te vertrekken. Na een paar dagen oefenen, ging het al iets vlotter: Winnie De Pooh en Knorretje kregen meestal pootjes en oren op de juiste plaats. Met Kerstmis in het zicht, werden kerstbomen en Kerstmannen gekleurd en er werden teloefeningen gedaan met kerstballen. Er werden ook vrolijk liedjes gezongen: dat is iets wat de Haïtianen graag en dus ook vaak doen. Soms is het bij de kleuters wel meer ‘roepen’ in plaats van zingen. Wat ik zeer positief vind, is dat de kinderen in groepjes aan een tafel zitten waarbij elke coach één tafel begeleidt. Op die manier is er meer individuele aandacht mogelijk en leren de coachen hun 5 of 6 leerlingen erg goed kennen: hun vaardigheden, hun sterke punten en hun minder sterke punten. Voor elke leerling wordt ook een map bijgehouden met de werkjes die ze gemaakt hebben. (De pedagoog in mij… ) Door het helpen in de kleuterschool, krijg ik blijkbaar ook meer bekendheid in het dorp. Wanneer ik nu over straat loop of achteraan op de moto zit, is het niet meer alleen ‘blan’ dat de kinderen roepen, maar wordt er hier en daar ‘Katrijn’ geroepen.
Ik ging eveneens mee om de auto te gaan wassen. We reden naar de carwash ‘La Rivière’. Dit bleek niet enkel een carwash, maar ook een wassalon (waar vrouwen bedrijvig aan de slag gingen om alle kleren van kinderen en manlief proper te krijgen) en een groot bad (waar zowel kinderen, vrouwen als mannen zich wasten). Ondertussen waren wij volop in de weer al de modder van de auto te spoelen. Nadat een laagje shampoo was aangebracht, blonk hij alweer in de zon.
In Akil Samdi zijn er momenteel heel wat zieken. We bezoeken regelmatig Judette, een vrouw in de laatste fase van AIDS. Ze zal niet meer lang leven, elke dag gaat ze achteruit. Naast haar stond haar zoontje. In hetzelfde huis woont eveneens een baby’tje van een maand oud, Farah. Het leven is hier wispelturig… Hier in Akil Samdi staat een choleratent van Unicef met alle middelen om de ziekte te kunnen behandelen. Voor je binnengaat, ben je verplicht de handen te wassen. De bedjes zijn veldbedjes en hebben allemaal een gat in het midden zodat in het geval van niet-te-stoppen-diarree er een emmer onder kan worden gezet. Op het moment van ons bezoek daar, lag er een jongetje van ongeveer 4 jaar die door op straat te spelen, cholera had opgelopen. De ergste diarree was al voorbij en omdat hij zo flink was geweest, beloofde Jeannine hem een cadeautje. Tegelijk met ons bezoek daar, werd in het dispensarium een oude man binnen gebracht met 42° koorts, waarschijnlijk malaria… Hij trilde helemaal en was waarschijnlijk bijna aan het ijlen. We hoorden diezelfde dag het verhaal van een vrouw die dringend moest bevallen aangezien ze al een hele dag pijn in haar buik had. Venel was even met de auto weg, waardoor Geordany hen had gezegd een kwartier later terug te komen. Ze kwamen echter niet terug. We hoorden later dat de vrouw helemaal met de moto naar het ziekenhuis van Fort Liberté is gegaan (drie kwartier à een uur over onverharde weg). Daar bleek geen chirurg en/of gynaecoloog aanwezig te zijn, dus moest de vrouw nog verder doorrijden naar het ziekenhuis van Milot om een keizersnede uit te laten voeren. Hoe die vrouw die pijn heeft kunnen uithouden, is verwonderlijk. Het dagelijkse verhaal van een dorp ‘op de buiten’ in een land in de tropen…
Ondertussen komt de komst van Kelvin (eind van de kerstvakantie) dichterbij. Hij zal me helpen het project te realiseren. Daarom ben ik begonnen het één en ander verder voor te bereiden zodat we er volledig kunnen invliegen zodra hij arriveert. Zijn komst brengt hier ook wel wat avonturen te weeg, o.a. om internet te installeren:
Zaterdag: René zou komen om het internet te plaatsen. Hij was al eerder geweest om te bepalen waar het beste signaal zou opgevangen worden door de parabool en waar die dus moest geplaatst worden. De werkmannen hadden op die plaats reeds cement gegoten en een paal gezet waar de parabool op moest worden vastgezet. René kwam echter niet opdagen.
Maandag: René ging komen, maar bleek platte band te hebben. Venel is dus naar Fort Liberté gereden om hem te gaan ophalen. De parabool werd geïnstalleerd maar er bleek geen internet te zijn. Ondertussen stond iedereen er eigenlijk een beetje op te kijken, inclusief ik (ik wordt al een beetje gewoon aan de Haïtiaanse attitude blijkbaar). Er werd gecontroleerd of het aan de individuele stukken lag, maar alles werkte perfect. Conclusie: op de plaats waar de paal was gezet, kon toch geen goed signaal worden ontvangen. De paal moest dus verzet worden en er werd een nieuwe plaats gevonden waar volgens René beter signaal was.
Dinsdagochtend, 7u: de blok beton werd volledig uitgegraven. Tegelijk werd op de aangewezen plaats een nieuw gat gegraven om de blok beton met paal te zetten. Maar blijkbaar lag daar de waterleiding voor de keuken. Gevolg: waterleiding kapot. Die moest dus eerst gemaakt worden, vooraleer die betonblok erop kon worden gezet. Naar Perches om PVC lijm, niet te vinden. Dan maar met plakband. De waterleiding is gemaakt en vastgezet met cement. Daarop staat nu de betonblok met paal. Ondertussen was René gearriveerd, het nieuw gegoten beton was nog nat, maar de parabool werd toch geplaatst. En eind goed, al goed: er is internet!
Daarbij komt nog eens dat de keuken wordt geschilderd en opgeruimd, dus Eloude kwam hier koken, terwijl ze nog nooit met een gasvuur had gewerkt. Arlette was druk in de weer met al het materiaal uit de keuken af te wassen. Ook de komst van de Kerstman wordt voorbereid, maar daarover later meer. Op die manier kunnen dagen die rustig zouden moeten zijn, veranderen in een plotse chaos. Ik geniet tussendoor toch ook wat van het zonnetje. Moet ik een paar zonnestraaltjes opsturen? :)
PS: Aan iedereen die examens heeft (vooral voor mijn broertje en zusje!): studeer ze goed! Ik duim voor jullie!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten