Met Kerstmis in aantocht, verwachtten de kleutertjes belangrijk bezoek. Als ze flink hun best hadden gedaan op school, zou de Kerstman wel eens kunnen langskomen. En dat deden ze, dus werd alles voorbereid om deze man goed te ontvangen. Er werden cadeautjes ingepakt, stoeltjes klaargezet, kerstbomen gekapt met manchetten en de kerstboom kreeg mooie versiering. Het drumstel en de gitaar werden bovengehaald. Toch had ik zelf nog geen echt kerstgevoel: de warmte en zon klopten niet in het plaatje van een kerst met kou, sneeuw, schaatsen, warme chocomelk en jenevertjes.
Op 20 december was het dan zover: om 9u stonden er zo’n 60-tal kleutertjes en een 20-tal kinderen van personeel, aan de poort van Ti Solèy Leve. Ze zochten een plaatsje en waren duidelijk benieuwd naar de komst van de Kerstman. In afwachting werd er gezongen: alle kerstliedjes passeerden de revue. Toen de Kerstman toekwam, veranderde de uitdrukking op verschillende gezichtjes: ogen keken verbaasd en mondjes vielen wat open. Eén voor één mochten ze bij hem langs gaan en kregen ze een zakje met daarin de werkjes die ze het voorbije trimester hadden gemaakt, wat koekjes en een cadeautje. De ene lachte, de andere had schrik. Eén kleutertje begon zelfs te wenen. Nadat iedereen zijn pakje had gekregen, mochten ze het opendoen. Op dat moment waren er heel wat blije gezichtjes te zien! Ze zongen nu nog meer en hun trommeltje dat ze als cadeautje hadden gekregen, werd al uitgetest. Gezichtjes spraken boekdelen: ze waren tevreden.
Toen die dag voorbij was, begon voor ons ook de kerstvakantie. Er werden op de galerij nog meer kerstboompjes gezet: aan elke kamerdeur één. Iedereen kon zijn eigen boompje versieren met kerstballen en lichtjes. Ook in de refter staat een kerstboom en een kerststal. Het kerstgevoel begon toch wat meer te komen. Op de dag van Kerstavond ging ik ’s morgens met bòs Reynold mee naar Cap-Haitien. We zouden Carmelle thuis afzetten en om taart gaan. Hier is het niet naar de bakker om de hoek, maar naar de bakker een dik uur rijden. Onderweg werd ik me bewust dat de mensen hier niet zo bezig waren met Kerstmis. Wel zijn de voorbereidingen voor Nieuwjaar begonnen. Overal waren vrouwen druk in de weer om alle kleren en gordijnen te wassen. Ook worden hier en daar gezellige bars gebouwd uit bamboe om op 31 december samen te zitten. Wat opviel, was het vele gereis. Het verkeer in Cap-Haitien zat volledig vast. Alle taptaps waren overvol geladen met mensen, kippen, plastic tuinstoelen, matrassen, valiezen en zakken met eten. Ongelooflijk hoe ze kunnen stapelen. Veel mensen trekken duidelijk wel naar hun familie tijdens deze dagen.
‘s Avonds gingen we naar de kerk. Veronique (coach van TSL) had een mooie kerststal opgesteld met tekeningen die ze mocht gebruiken van Jeannine. Wat niet kon ontbreken, waren ballonnen, ook al zouden wij nooit onze kerststal met ballonnen versieren. Voor de kerkdienst begon, was er ‘animatie’ waarbij kinderen, mannen en vrouwen kerstliederen mochten zingen. Nadeel was dat de micro’s voor het gezang én van alle muziekinstrumenten op maximaal volume stonden: het klonk dus niet mooi samen. We hebben meer dan een uur gewacht, maar de mis begon maar niet. We besloten dus maar naar huis te gaan. Daar had Jeannine de tafel heel mooi versierd. Bovendien stonden er taart, chocomelk én cadeautjes op ons te wachten! Het was een gezellige avond. Op Kerstdag zelf was er een aperitief en waren er frietjes. Voor de rest was het een rustige dag en genoot ik van een goed boek in de stralende zon en tropische temperaturen. Ik ben me er wel van bewust dat we waarschijnlijk wel de enige kersttafel in Akil Samdi hadden. In het dorp leek Kerstmis een normale dag: de meisjes hun haar werd gevlochten, de mannen waren aan het werk op de akker, de jongens kwamen voetballen, oud en jong zat te zitten, kindjes aten rijst met bonen. De geboorte van een kind heeft hier een andere betekenis dan bij ons. Wanneer een kind hier geboren wordt, gaat het leven ook gewoon door…
Nu aftellen naar het nieuwe jaar!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten